Lorens

Lorens
nobel ← lorens → rutherford
Ogólne informacje
Nazwa, symbol, l.a.

lorens, Lr, 103
(łac. lawrencium)

Grupa, okres, blok

–, 7, d

Stopień utlenienia

III

Właściwości metaliczne

aktynowiec

Liczba masowa

266

Numer CAS

22537-19-5

PubChem

31192

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
warunków normalnych (0 °C, 1013,25 hPa)
Ernest O. Lawrence

Lorens (Lr, łac. lawrencium), dawniej oznaczany także Lw – syntetyczny pierwiastek chemiczny, nieposiadający stabilnych izotopów i niewystępujący w przyrodzie. Nazwa pochodzi od nazwiska fizyka Ernesta O. Lawrence’a.

Zgodnie z terminologią IUPAC lorens jest zaliczany do aktynowców. Także zgodnie z terminologią IUPAC należy on do bloku d, przez co jest jedynym aktynowcem z okresu 7, który nie należy do bloku f. Poprzez przynależność do bloku d, należy on do grupy skandowców.

Według reguły Madelunga, konfiguracja elektronowa lorensu w stanie podstawowym powinna posiadać jeden elektron na podpowłoce 6d. Jednakże ze względu na efekty relatywistyczne przewiduje się, że w stanie podstawowym lorens posiada jeden elektron na podpowłoce 7p. Rzeczywista konfiguracja nie została dotąd zbadana, ze względu na krótki czas życia znanych izotopów.

Historia odkrycia

Pierwiastek ten został otrzymany przez Alberta Ghiorso, Torbjørna Sikkelanda, Almona Larsha i Roberta M. Latimera 14 lutego 1961 r. w Berkeley Radiation Laboratory, na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Został otrzymany przez bombardowanie próbki 3 miligramów mieszaniny 3 izotopów kalifornu jonami 10B i 11B z użyciem akceleratora HILAC. Otrzymana próbka pierwiastka pozwoliła na detekcję jego istnienia, ale nie było możliwości zbadania jego własności chemicznych.

Zobacz też

Uwagi

  1. ↑ Podana liczba masowa dotyczy izotopu 266Lr o najdłuższym czasie połowicznego rozpadu. Pierwiastek ten nie ma trwałych izotopów, a tym samym niemożliwe jest wyznaczenie dla niego standardowej względnej masy atomowej (por. Prohaska i in. 2022 ↓, s. 584). Masa atomowa tego izotopu wynosi (266,119870 ± 0,000580) u. Podana wartość i jej niepewność nie pochodzą z pomiarów, lecz z oszacowania na podstawie regularności, jakim podlegają zmierzone masy jąder o zbliżonej liczbie protonów i neutronów (por. Wang i in. 2021 ↓, tab. I).

Przypisy

  1. ↑ Thomas Prohaska i inni, Standard atomic weights of the elements 2021 (IUPAC Technical Report), „Pure and Applied Chemistry”, 94 (5), 2022, s. 573–600, DOI: 10.1515/pac-2019-0603 (ang.).
  2. ↑ M. Wang, W.J. Huang, F.G. Kondev, G. Audi, S. Naimi, The AME 2020 atomic mass evaluation (II). Tables, graphs and references, „Chinese Physics C”, 45 (3), 2021, nr art. 030003, DOI: 10.1088/1674-1137/abddaf (ang.).
  3. ↑ F.G. Kondev, M. Wang, W.J. Huang, S. Naimi, G. Audi, The NUBASE2020 evaluation of nuclear physics properties, „Chinese Physics C”, 45 (3), 2021, nr art. 030001, DOI: 10.1088/1674-1137/abddae (ang.).
  4. ↑ Mendeleev’s Periodic Table Is Finally Completed and What To Do about Group 3. IUPAC. [dostęp 2014-05-11].
  5. ↑ E. Eliav, U. Kaldor, Y. Ishikawa. Transition energies of ytterbium, lutetium, and lawrencium by the relativistic coupled-cluster method. „Phys. Rev. A”. 52, s. 291–296, 1995. DOI: 10.1103/PhysRevA.52.291.
  6. ↑ Albert Ghiorso, Torbjørn Sikkeland Sikkeland, Almon E. Larsh, Robert M. Latimer. New Element, Lawrencium, Atomic Number 103. „Physical Review Letters”. 6. 9. s. 473–475.