| |||||||||||
| |||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||
| Wzór Hilla |
C10H13NO2 | ||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Masa molowa |
179,22 g/mol | ||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||
| PubChem | |||||||||||
| DrugBank | |||||||||||
| |||||||||||
| |||||||||||
| |||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | |||||||||||
| Klasyfikacja medyczna | |||||||||||
| ATC | |||||||||||
| |||||||||||
Fenibut, kwas β-fenylo-γ-aminomasłowy – organiczny związek chemiczny, fenylowa pochodna kwasu γ-aminomasłowego (GABA). Jest lekiem z grupy gabapentynoidów. W małych dawkach ma działanie nootropowe, przeciwlękowe i lekko pobudzające, a w wyższych przeciwbólowe, nasenne i przeciwdrgawkowe.
Jest dopuszczony do obrotu farmaceutycznego na terenie Rosji, Kazachstanu, Ukrainy, Białorusi i Łotwy.
Związek można uzyskać w wieloetapowym procesie, wychodząc z benzaldehydu i malonianu dimetylu:

Fenibut występuje w formie dwóch enancjomerów różniących się konfiguracją na atomie C2. Poszczególne izomery można uzyskać na drodze chemicznej lub chemoenzymatycznej. W pierwszym podejściu przygotowuje się diastereoizomeryczny prekursor, w którym grupa karboksylowa jest zestryfikowana łatwo osiągalnym (R)-pentolaktonem, a grupa aminowa chroniona jest w formie ftalimidu. Związek ten można rozdzielić na poszczególne diastereoizomery za pomocą krystalizacji frakcyjnej, a następnie za pomocą hydrolizy kwasowej usunąć obie grupy ochronne. W metodzie chemoenzymatycznej prekursorem jest racemiczny ester metylowy, który zamiast grupy aminowej zawiera grupę nitrową. Enancjomer S pod wpływem α-chymotrypsyny ulega deestryfikacji do kwasu, natomiast enancjomer R nie jest substratem dla tego enzymu i pozostaje niezmieniony. Podczas ekstrakcji mieszaniny reakcyjnej octanem etylu ester R przechodzi do fazy organicznej (po wyizolowaniu przeprowadza się hydrolizę estru w warunkach kwasowych), a kwas S pozostaje w fazie wodnej. W ostatnim etapie przeprowadza się redukcję grupy nitrowej do aminowej za pomocą wodoru na niklu Raneya.
Fenibut jest silnym agonistą receptorów GABAB, podobnie jak baklofen i kwas 4-hydroksybutanowy (GHB), a także słabym agonistą receptorów GABAA. Ponadto wiąże się z pomocniczą podjednostką α2δ kanału wapniowego neuronów ośrodkowego układu nerwowego. W małych dawkach może również zwiększać stężenie dopaminy w mózgu, co wiąże się z jego działaniem pobudzającym i przeciwdepresyjnym.
Z badań in vitro na móżdżku szczura wynika, że enancjomer R wykazuje działanie co najmniej 100× silniejsze niż enancjomer S.
Fenibut wykorzystuje się w leczeniu zaburzeń lękowych, bezsenności, astenii, depresji, alkoholizmu, alkoholowego zespołu abstynencyjnego, PTSD, jąkania, tików, choroby Ménière’a i choroby lokomocyjnej oraz w premedykacji przed inwazyjnymi zabiegami medycznymi .