| |||||||||||||||||||||
Próbka mefedronu | |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||||||||||
| Charakterystyka fizyczna | |||||||||||||||||||||
| przezroczyste kryształy | |||||||||||||||||||||
| Wzór Hilla |
C11H15NO | ||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Masa molowa |
177,24 g/mol | ||||||||||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||||||||||||
| PubChem | |||||||||||||||||||||
| DrugBank | |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| Podobne związki | |||||||||||||||||||||
| Podobne związki | |||||||||||||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
Mefedron, 4-MMC, 4-metylometkatynon – organiczny związek chemiczny, pochodna katynonu. Stosowany jako stymulant i empatogen. W obrocie występuje pod postacią kryształków, proszku, tabletek lub kapsułek, zwykle jako chlorowodorek lub siarczan tej aminy.
Mefedron wywołuje[potrzebny przypis]:
Efekty zażycia przypominają działanie amfetaminy lub ecstasy, ale także ze względu na krótszy czas działania są porównywane do kokainy.
Uważa się, że właściwości pobudzające mefedronu wynikają z jego zdolności do oddziaływania z transporterami dopaminy (DAT) i transporterami noradrenaliny (NET), podczas gdy działanie empatogenne prawdopodobnie wiąże się z jego aktywnością wobec transportera serotoniny (SERT). Oddziaływując z transporterami NET, DAT i SERT mefedron uwalnia neuroprzekaźniki, sprzyjając wypływowi neuroprzekaźnikowych monoamin z cytoplazmy do szczeliny synaptycznej.
Metabolizm mefedronu obejmuje dwie fazy. Do głównych metabolitów fazy I należą normefedron, dihydromefedron, dihydronormefedron, 4-karboksymefedron i 4-hydroksymefedron. Normefedron i dihydromefedron wykazują aktywność wobec NET i DAT, a 4-hydroksymefedron także wobec SERT, przy czym jego enancjomer o konfiguracji S jest blisko 20× aktywniejszy wobec SERT niż jego enancjomer R. Wśród metabolitów fazy II zidentyfikowano m.in. pochodne N-acylowe oraz N- i O-glukuronidowe. W badaniach in vitro stwierdzono, że główną rolę w I fazie metabolizmu odgrywa cytochrom P450 2D6 (CYP2D6), przy niewielkim udziale innych enzymów zależnych od NADPH. Cytochrom ten bierze udział w 3 procesach: N-demetylacji, hydroksylowaniu i redukcji grupy ketonowej.

Metabolity mefedronu nie są neurotoksyczne. Do kilku dni po zażyciu w moczu i pocie utrzymuje się zapach mefedronu. Zanotowane przypadki zgonu po zażyciu mefedronu były spowodowane zbyt wysokim ciśnieniem krwi skutkującym wylewem krwi do mózgu. Po większych dawkach występują negatywne odczucia spowodowane zmęczeniem. Jest to substancja stosunkowo nowa i skutki jej zażywania nie są do końca znane. Wiadomo jednak, że bardzo silnie uzależnia psychicznie. Po zażyciu nawet stosunkowo niewielkich dawek dosyć często zdarza się przejściowa utrata pamięci krótkotrwałej[potrzebny przypis]. Niektórymi ze skutków ubocznych mogą być: krwawienie z nosa, pieczenie nosa (przy aplikacji donosowej), halucynacje, nudności, wymioty, kłopoty z krążeniem krwi, wysypki, uczucie niepokoju, paranoja, nadpobudliwość i urojenia.