Dobutamina

Dobutamina
Ogólne informacje
Wzór Hilla

C18H23NO3

Masa molowa

301,38 g/mol

Identyfikacja
Numer CAS

34368-04-2
49745-95-1 (chlorowodorek)

PubChem

36811

DrugBank

DB00841

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Klasyfikacja medyczna
ATC

C01 CA07

Więcej identyfikatorów i właściwości może znajdować się w Wikidanych
Multimedia w Wikimedia Commons

Dobutamina (łac. dobutaminum) – organiczny związek chemiczny, lek z grupy syntetycznych katecholamin zwiększający rzut serca. Jest stosowany głównie w warunkach intensywnej terapii w celu leczenia wstrząsu kardiogennego, oraz w diagnostyce jako echokardiograficzna próba dobutaminowa.

Mechanizm działania

Dobutamina jest pochodną dopaminy, jedną z syntetycznych amin katecholowych. Działa na mięsień sercowy poprzez receptory β1 poprawiając jego kurczliwość (działanie inotropowe dodatnie). Zwiększa rzut serca i indeks sercowy. W niewielkim stopniu przyspiesza akcję serca (działanie chronotropowe dodatnie) oraz zmniejsza obciążenie następcze i wstępne. Nie powoduje wyrzutu endogennej noradrenaliny tak jak dopamina.

Zwiększa pojemność minutową serca, przepływ wieńcowy i płucny. Zwiększa zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. W małym stopniu podnosi ciśnienie skurczowe i rozkurczowe.

Nie rozszerza naczyń krezkowych i nerkowych (wzrost diurezy obserwowany przy stosowaniu dobutaminy jest spowodowany zwiększonym rzutem serca i następowym wzrostem perfuzji nerkowej).

Dobutamina jest rozkładana przez katecholo-O-metylotransferazę (COMT) i wydalana z organizmu pod postacią metabolitów.

Wskazania

Dobutaminę stosuje się głównie w stanach wymagających zwiększenia siły skurczu mięśnia sercowego, przy zachowanym ciśnieniu tętniczym (ciśnienie skurczowe powyżej 80–90 mm Hg).

Przeciwwskazania

Ostrożnie:

Nie należy stosować leku równocześnie z furosemidem (powoduje on dezaktywację dobutaminy), salbutamolem, cymetydyną, furazolidonem i inhibitorami MAO. Leki beta-adrenolityczne ograniczają skuteczność dobutaminy w związku z czym konieczne jest stosowanie większych dawek.

Działanie niepożądane

Objawy przedawkowania

Dawkowanie

Dobutaminę stosuje się dożylnie w postaci ciągłego wlewu kroplowego (za pomocą pompy infuzyjnej). Dawka początkowa wynosi 2,5–10 μg/kg m.c./min. Można ją zwiększać do maksymalnego poziomu 40 μg/kg m.c./min. Lek stosuje się maksymalnie 2-3 doby. Po tym okresie rozwija się tolerancja (spadek wrażliwości receptorów β).

Preparat do infuzji przygotowuje się rozpuszczając 250 mg dobutaminy w 50 ml 0,9% roztworu NaCl.

Dawkowanie dobutaminy (w μg/kg m.c./min.) w zależności od masy ciała i przepływu pompy[potrzebny przypis]
Przepływ pompy
ml/h		 Masa ciała
kg
60 65 70 75 80 85 90 95
1 1,4 1,3 1,2 1,1 1,0 1,0 0,9 0,9
2 2,8 2,6 2,4 2,2 2,1 2,0 1,8 1,7
3 4,2 3,8 3,6 3,3 3,1 2,9 2,8 2,6
4 5,6 5,1 4,8 4,4 4,1 3,9 3,7 3,5
5 6,9 6,4 5,9 5,5 5,2 4,9 4,6 4,4
6 8,3 7,7 7,1 6,7 6,2 5,9 5,5 5,3
7 9,7 9,0 8,3 7,8 7,3 6,9 6,4 6,2
8 11,1 10,2 9,5 8,9 8,3 7,8 7,4 7,0
9 12,5 11,5 10,7 10,0 9,4 8,8 8,3 7,9
10 13,9 12,8 11,9 11,1 10,4 9,8 9,2 8,8
11 15,2 14,1 13,1 12,2 11,4 10,8 10,2 9,7
12 16,7 15,4 14,3 13,3 12,5 11,8 11,0 10,6
13 18,1 16,6 15,5 14,4 13,3 12,7 12,0 11,4
14 19,5 17,9 16,7 15,5 14,6 13,7 12,9 12,3
15 20,8 19,2 17,8 16,6 15,6 14,7 13,8 13,2
16 22,2 20,5 19,0 17,8 16,6 15,7 14,7 14,2
17 23,6 21,8 20,2 18,9 17,7 16,7 15,6 15,0
18 25,0 23,0 21,4 20,0 18,7 17,6 16,5 15,8

Dobutaminę odstawia się stopniowo, np. 2 μg/kg m.c./min. na dobę, w celu uniknięcia wtórnej hipoperfuzji i cech zastoju.

Preparaty

Przypisy

  1. ↑ Dobutamina [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: D0676.

Bibliografia