HMS E20 | |
| Historia | |
| Stocznia | |
|---|---|
| Położenie stępki |
25 listopada 1914 |
| Wodowanie |
12 czerwca 1915 |
| Nazwa |
E20 |
| Wejście do służby |
30 sierpnia 1915 |
| Wycofanie ze służby |
3 kwietnia 1918 |
| Zatopiony |
6 listopada 1915 przez SM UB-14 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
678 ton (wynurzony), |
| Długość |
55 metrów |
| Zanurzenie |
4,6 metra |
| Napęd | |
| dwa spalinowe silniki Diesla 1600 KM, dwa silniki elektryczne 840 KM | |
| Prędkość |
15,25 węzłów na powierzchni |
| Zasięg |
5600 km przy 10 węzłach |
| Uzbrojenie | |
| pięć wyrzutni torpedowych 450 mm | |
| Wyposażenie | |
| działko 76 mm | |
| Załoga |
31 |
HMS E20 – brytyjski okręt podwodny typu E.
HMS E20 został zbudowany w latach 1914–1915 w Vickers, Barrow-in-Furness. Okręt zwodowany 12 czerwca 1915, rozpoczął służbę w Royal Navy 30 sierpnia 1915 roku. Dowódcą jednostki został Lt. Cdr. Clyfford H. Warren. Nosił początkowo numer burtowy I69, a od połowy 1915 roku: E20.
W 1915 roku został przydzielony do Dardanelles Flotilla i brał udział w walkach w Cieśninie Dardanelskiej oraz na Morzu Marmara. Na 6 listopada załoga E20 miała umówione spotkanie z załogą francuskiego okrętu podwodnego „Turquoise” (Q46). 30 października „Turquoise” weszła na mieliznę i została opuszczona przez załogę. Francuski kapitan Henri Ravenel nie zniszczył dokumentów, znajdujących się na pokładzie, które dostały się w ręce niemieckie. Niemiecki okręt podwodny SM UB-14, dowodzony przez Heino von Heimburga, stacjonujący w pobliżu, oczekiwał na przybycie niczego niespodziewającego się angielskiego okrętu E20. Około godziny 17 okręty zbliżyły się do siebie i SM UB-14 wystrzelił torpedę w kierunku E20. Załoga E20 podjęła próbę manewru, było jednak już za późno i trafiony torpedą okręt zatonął. W wyniku ataku zginęło 21 osób z załogi okrętu. Ośmiu marynarzy oraz kapitan C.H. Warren, przeżyli i dostali się do niewoli.