HMS E34 w suchym doku 1917-1918 | |
| Typ | |
|---|---|
| Historia | |
| Stocznia | |
| Wodowanie |
21 stycznia 1917 |
| Wejście do służby |
1 listopada 1916 |
| Wycofanie ze służby |
20 lipca 1918 |
| Los okrętu |
zatopiony |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
673 tony (wynurzony), |
| Długość |
55 metrów |
| Zanurzenie |
4,6 metra |
| Napęd | |
| dwa spalinowe silniki Diesla 1600 KM, dwa silniki elektryczne 840 KM | |
| Prędkość |
15,25 węzłów na powierzchni |
| Zasięg |
5600 km przy 10 węzłach |
| Uzbrojenie | |
| pięć wyrzutni torpedowych 450 mm | |
| Wyposażenie | |
| działko 76 mm | |
| Załoga |
31 |
HMS E34 – brytyjski okręt podwodny typu E. Zbudowany w latach 1916–1917 w John I. Thornycroft & Company, Woolston. Okręt został wodowany 21 stycznia 1917 roku i rozpoczął służbę w Royal Navy 1 listopada 1916 roku.
10 maja 1918 roku w czasie patrolu w okolicach Harwich okręt E34 storpedował niemiecki okręt podwodny SM UB-16, tylko jeden niemiecki marynarz został uratowany, dowódca UB-16 Oberleutnant zur See Vicco von der Lühe.
E34 został przystosowany do stawiania min. 20 lipca 1918 roku jednostka została wysłana w misję stawiania min w okolicach wyspy Vlieland. Okręt nie powrócił z misji i został uznany za zatopiony.