HMS E42 bliźniaczy do E50 | |
| Typ | |
|---|---|
| Historia | |
| Stocznia | |
| Położenie stępki |
1 marca 1915 |
| Wodowanie |
13 listopada 1916 |
| Wejście do służby |
23 stycznia 1917 |
| Wycofanie ze służby |
1 lutego 1918 |
| Los okrętu |
zatopiony |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
673 tony (wynurzony), |
| Długość |
55 metrów |
| Zanurzenie |
4,6 metra |
| Napęd | |
| dwa spalinowe silniki Diesla 1600 KM, dwa silniki elektryczne 840 KM | |
| Prędkość |
15,25 węzłów na powierzchni |
| Zasięg |
5600 km przy 10 węzłach |
| Uzbrojenie | |
| pięć wyrzutni torpedowych 450 mm | |
| Wyposażenie | |
| działko 76 mm | |
| Załoga |
31 |
HMS E50 – brytyjski okręt podwodny typu E. Zbudowany w latach 1915–1916 w John Brown & Company, Clydebank, gdzie okręt został wodowany 13 listopada 1916 roku. Rozpoczął służbę w Royal Navy 23 stycznia 1917 roku. Pierwszym dowódcą został Lt. Cdr. K. Michell.
19 marca 1917 roku okręt uległ uszkodzeniu w czasie kolizji z niemieckim okrętem podwodnym SM UC-62.
31 stycznia 1918 roku okręt zaginął na Morzu Północnym w okolicach South Dogger Bank Light Vessel. Prawdopodobnie wpadł na niemiecką minę.