 HMS E20 bliźniaczy do E24 | |
| Historia | |
| Stocznia | |
|---|---|
| Wodowanie |
9 grudnia 1915 |
 Royal Navy
| |
| Wejście do służby |
9 stycznia 1916 |
| Wycofanie ze służby |
24 marca 1916 |
| Los okrętu |
zatopiony na minie |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
673 tony (wynurzony), |
| Długość |
55 metrów |
| Zanurzenie |
4,6 metra |
| Napęd | |
| dwa spalinowe silniki Diesla 1600 KM, dwa silniki elektryczne 840 KM | |
| Prędkość |
15,25 węzłów na powierzchni |
| Zasięg |
5600 km przy 10 węzłach |
| Uzbrojenie | |
| pięć wyrzutni torpedowych 450 mm | |
| Wyposażenie | |
| działko 76 mm | |
| Załoga |
31 |
HMS E24 – brytyjski okręt podwodny typu E. Zbudowany w latach 1914–1915 w Vickers, Barrow-in-Furness. Okręt został wodowany 9 grudnia 1915 roku i rozpoczął służbę w Royal Navy 9 stycznia 1916. Okręt został przydzielony do Dziewiątej Flotylli Okrętów Podwodnych (9th Submarine Flotilla) stacjonującej w Harwich.
E24 został przystosowany do stawiania min 21 marca 1916 roku jednostka została wysłana w misję stawiania min w zatoce Heligoland. Okręt nie powrócił z misji i 24 marca został uznany za zatopiony.
W 1973 roku w czasie poszukiwania zatopionych U-bootów z okresu II wojny światowej, wrak okrętu został przypadkowo odkryty i po odholowaniu do Cuxhaven zidentyfikowany jako brytyjski okręt typu E. Po wydobyciu szczątków załogi udało się zidentyfikować kapitana Napiera. Wszystkie szczątki zostały złożone na cmentarzu Ohlsdorf w Hamburgu.