HMS E42 bliźniaczy do E47 | |
| Typ | |
|---|---|
| Historia | |
| Stocznia |
Fairfield Shipbuilding and Engineering Company, Govan |
| Położenie stępki |
1915 |
| Wodowanie |
19 maja 1916 |
| Wejście do służby |
1 października 1916 |
| Los okrętu |
zaginął w sierpniu 1917 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
673 tony (wynurzony), |
| Długość |
55 metrów |
| Zanurzenie |
4,6 metra |
| Napęd | |
| dwa spalinowe silniki Diesla 1600 KM, dwa silniki elektryczne 840 KM | |
| Prędkość |
15,25 węzłów na powierzchni |
| Zasięg |
5600 km przy 10 węzłach |
| Uzbrojenie | |
| pięć wyrzutni torpedowych 450 mm | |
| Wyposażenie | |
| działko 76 mm | |
| Załoga |
31 |
HMS E47 – brytyjski okręt podwodny typu E. Zbudowany w latach 1915–1916. Budowę rozpoczęto w Fairfield Shipbuilding and Engineering Company, Govan a dokończono w Armstrong Whitworth, Newcastle upon Tyne. Okręt został wodowany 19 maja 1916 roku i rozpoczął służbę w Royal Navy 1 października 1916. Pierwszym dowódcą został Lt. E. Carre.
W 1916 roku należał do Dziewiątej Flotylli Okrętów Podwodnych (9th Submarine Flotilla) stacjonującej w Harwich.
W drugiej połowie sierpnia 1917 roku wraz z 3 innymi okrętami podwodnymi, E47 został skierowany na Morze Północne w obszar pomiędzy Rotterdamem, a Helgoland. Okręt z tego patrolu nie powrócił i został uznany za zaginiony.
W 2002 roku wrak okrętu HMS E47 został odkryty przez ekipę płetwonurków z Divingteam Noordkaap z Vlieland około 11 km od wyspy Texel.