HMS E20 bliźniaczy do E37 | |
| Typ | |
|---|---|
| Historia | |
| Stocznia | |
| Położenie stępki |
1 grudnia 1914 |
| Wodowanie |
2 września 1915 |
| Wejście do służby |
16 listopada 1916 |
| Wycofanie ze służby |
19 stycznia 1917 |
| Los okrętu |
zatopiony |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
673 tony (wynurzony), |
| Długość |
55 metrów |
| Zanurzenie |
4,6 metra |
| Napęd | |
| dwa spalinowe silniki Diesla 1600 KM, dwa silniki elektryczne 840 KM | |
| Prędkość |
15,25 węzła na powierzchni |
| Zasięg |
5600 km przy 10 węzłach |
| Uzbrojenie | |
| pięć wyrzutni torpedowych 450 mm | |
| Wyposażenie | |
| działo 76 mm | |
| Załoga |
31 |
HMS E37 – brytyjski okręt podwodny typu E. Zbudowany w latach 1914–1915 w Fairfield Shipbuilding and Engineering Company, Govan. Okręt został wodowany 2 września 1915 roku i rozpoczął służbę w Royal Navy 17 marca 1916 roku. Pierwszym dowódcą został Lt. Cdr. Robert F. Chisholm. Nosił numer burtowy E37.
W 1916 roku należał do Dziewiątej Flotylli Okrętów Podwodnych (9th Submarine Flotilla) stacjonującej w Harwich. 1 grudnia 1916 roku okręt zaginął na Morzu Północnym. Uznano, że wpadł na minę. Nikt z załogi nie przeżył.