HMS E20 bliźniaczy do E35 | |
| Typ | |
|---|---|
| Historia | |
| Stocznia | |
| Położenie stępki |
7 grudnia 1914 |
| Wodowanie |
20 maja 1916 |
| Wejście do służby |
14 lipca 1916 |
| Wycofanie ze służby |
6 września 1922 |
| Los okrętu |
sprzedany |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
673 tony (wynurzony), |
| Długość |
55 metrów |
| Zanurzenie |
4,6 metra |
| Napęd | |
| dwa spalinowe silniki Diesla 1600 KM, dwa silniki elektryczne 840 KM | |
| Prędkość |
15,25 węzła na powierzchni |
| Zasięg |
5600 km przy 10 węzłach |
| Uzbrojenie | |
| pięć wyrzutni torpedowych 450 mm | |
| Wyposażenie | |
| działo 76 mm | |
| Załoga |
31 |
HMS E35 – brytyjski okręt podwodny typu E. Zbudowany w latach 1914–1916 w John Brown & Company, Clydebank. Okręt został wodowany 20 maja 1916 roku i rozpoczął służbę w Royal Navy 14 lipca 1916 roku. Pierwszym dowódcą został Lt. Cdr. G.P. Thomson.
W 1916 roku należał do Dziewiątej Flotylli Okrętów Podwodnych (9th Submarine Flotilla) stacjonującej w Harwich.
W maju 1918 roku okręt operował na wschodnim Atlantyku. 1 maja zatopił niemiecki okręt podwodny SM U-154 u wybrzeży Madery.
Po zakończeniu działań wojennych okręt stacjonował w Gibraltarze. 6 września 1922 roku został sprzedany firmie Ellis & Co. w Newcastle upon Tyne.