HMS E20 bliźniaczy do E40 | |
| Typ | |
|---|---|
| Historia | |
| Stocznia |
Palmers Shipbuilding and Iron Co., Jarrow |
| Położenie stępki |
grudzień 1914 |
| Wodowanie |
9 listopada 1916 |
| Wejście do służby |
1 maja 1917 |
| Wycofanie ze służby |
14 grudnia 1921 |
| Los okrętu |
sprzedany |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
673 tony (wynurzony), |
| Długość |
55 metrów |
| Zanurzenie |
4,6 metra |
| Napęd | |
| dwa spalinowe silniki Diesla 1600 KM, dwa silniki elektryczne 840 KM | |
| Prędkość |
15,25 węzła na powierzchni |
| Zasięg |
5600 km przy 10 węzłach |
| Uzbrojenie | |
| pięć wyrzutni torpedowych 450 mm | |
| Wyposażenie | |
| działo 76 mm | |
| Załoga |
31 |
HMS E40 – brytyjski okręt podwodny typu E. Zbudowany w latach 1914–1916. Budowę rozpoczęła firma Palmers Shipbuilding and Iron Co. w Jarrow, a został dokończony w Armstrong Whitworth, Newcastle upon Tyne. Okręt został wodowany 18 maja 1916 roku i rozpoczął służbę w Royal Navy 1 maja 1917. Pierwszym dowódcą został Lt. G.D. Sharp.
Od 1916 roku należał do Dziesiątej Flotylli Okrętów Podwodnych (10th Submarine Flotilla) stacjonującej na rzece Tees.
14 grudnia 1921 roku okręt został sprzedany firmie Petersen & Albeck.