2C-D

2C-D
Ogólne informacje
Wzór Hilla

C11H17NO2

Masa molowa

195,26 g/mol

Identyfikacja
Numer CAS

24333-19-5

PubChem

135740

Więcej identyfikatorów i właściwości może znajdować się w Wikidanych
Multimedia w Wikimedia Commons

2C-D – organiczny związek chemiczny z grupy fenyloetyloamin, psychodeliczna substancja psychoaktywna z rodziny 2C.

Po raz pierwszy związek ten został opisany w 1970 roku. W książce Phenetylamines I Have Known and Loved. A Chemical Love Story Alexander Shulgin określa dawkowanie w granicach 20–60 mg, a efekty działania tej substancji utrzymują się 4 do 6 godzin. Zwykle substancja zażywana jest doustnie, może być jednak wciągana do nosa. W latach 70. i 80. XX wieku badano przydatność 2C-D w psychoterapii (m.in. badania Hanscarla Leunera(inne języki)).

Od 2015 roku w Polsce 2C-D jest sklasyfikowany jako substancja psychotropowa grupy II-P.

Przypisy

  1. ↑ Beng-Thong Ho i inni, Amphetamine analogs. II. Methylated phenethylamines, „Journal of Medicinal Chemistry”, 13 (1), 1970, s. 134–135, DOI: 10.1021/jm00295a034 (ang.).
  2. ↑ Alexander Shulgin, Ann Shulgin, 2C-D, [w:] Phenethylamines I Have Known and Loved. A Chemical Love Story [online] [dostęp 2026-03-27] (ang.).
  3. ↑ 2C-D Dose, [w:] Erowid [online] [dostęp 2026-03-27] (ang.).
  4. ↑ Christian B.M. Poulie, Anders A. Jensen, Adam L. Halberstadt, Jesper L. Kristensen, DARK Classics in Chemical Neuroscience: NBOMes, „ACS Chemical Neuroscience”, 11 (23), 2020, s. 3860–3869, DOI: 10.1021/acschemneuro.9b00528 (ang.).
  5. ↑ Ustawa z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw, „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, 24 czerwca 2015, Dz. U. z 2015 r. poz. 875 (ISAP).

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.